July 21, 2014

Nox et Tenebrae et Nubila

Day is Breaking, Dawn is Bright

Nox et Tenebrae et Nubila is by the Roman poet, Aurelius Prudentius (348-c.413). It is drawn from his work Liber Cathemerinon, comprised of 12 poems that contemplate the canonical hours, and liturgical feast days and seasons.  In 1632, in accordance with revisions made to the hymns of the Divine Office by Pope Urban VIII (1568-1644), it was altered and changed to Nox et tenebrae et nubile (1632). Both versions are shown below. It is sung at Wednesday Lauds in the Roman Breviary.

NOX ET TENEBRAE ET NUBILA by Aurelius Prudentius
Listen

1. Nox et tenebrae et nubila,
confusa mundi et turbida,
lux intrat, albescit plus:
Christus venit; discedite.

2. Caligo terrae scinditur
percussa solis spiculo,
rebusque iam color redit
vultu nitentis sideris.

3. Sic nostra mox obscuritas
fraudisque pectus conscium,
ruptis retectum nubibus,
regnante pallescet Deo.

4. Te, Christe, solum novimus,
te mente pura et simplici
rogare curvato genu
flendo et canendo discimus.

5. Intende nostris sensibus
vitamque totam dispice:
sunt multa fucis illita
quae luce purgentur tua.

6. Sit, Christe, rex piisime,
tibi Patrique gloria
cum Spiritu Paraclito,
in sempiterna saecula. Amen.


NOX ET TENEBRAE ET NUBILA (1632 Revision)

1. Nox et tenebrae et nubila,
confusa mundi et turbida,
lux intrat, albescit plus:
Christus venit; discedite.

2. Caligo terrae scinditur
percussa solis spiculo,
rebusque iam color redit
vultu nitentis sideris.

3. Sic nostra mox obscuritas
fraudisque pectus conscium,
ruptis retectum nubibus,
regnante pallescet Deo.

4. Te, Christe, solum novimus,
te mente pura et simplici
flendo et canendo quaesumus,
intende nostris sensibus.

5. Sunt multa fucis illita,
quae luce purgentur tua:
tu, vera lux caelestium,
vultu sereno illumina.

6. Sit, Christe, rex piisime,
tibi Patrique gloria
cum Spiritu Paraclito,
in sempiterna saecula. Amen.

July 18, 2014

Summae Deus Clementiae / Summae Parens Clementiae

Painting by Eugeniusz Kazimirowski, 1934 - Courtesy Wikipedia

Summae Deus Clementiae is a 7th century anonymous hymn. In 1632, in accordance with revisions made to the hymns of the Divine Office by Pope Urban VIII (1568-1644), it was altered and changed to Summae Parens Clementiae. Both versions are shown below. It is sung at Saturday Matins in the Roman Breviary.

SUMMAE DEUS CLEMENTIAE (7th c., Anonymous)
Listen

1. Summae Deus clementiae
mundique factor machinae,
qui trinus almo numine
unusque firmas omnia,

2. Nostros piis cum canticis
fletus benigne suscipe,
quo corde puro sordibus
te perfruamur largius.

3. Lumbos adure congruis
tu caritatis ignibus,
accincti ut adsint perpetim
tuisque prompti adventibus,

4. Ut, quique horas noctium
nunc concinendo rumpimus,
donis beatae patriae
ditemur omnes affatim. 

5. Praesta, Pater piisime,
Patrique compar Unice,
cum Spiritu Paraclito
regnans per omne saeculum. Amen.


SUMMAE PARENS CLEMENTIAE (1632 Revision)

1. Summae Parens clementiae,
mundi regis qui machinam,
unius et substantiae,
trinus personis Deus:

2. Nostros pius cum canticis
fletus benigne suscipe:
ut corde puro sordium
te perfruamur largius.

3. Lumbos iecurque morbidum
flammis adure congruis,
accincti ut artus excubent,
luxu remoto pessimo.

4. Quicumque ut horas noctium
nunc concinendo rumpimus,
ditemur omnes affatim
donis beatae patriae.

5. Praesta, Pater piisime,
Patrique compar Unice,
cum Spiritu Paraclito
regnans per omne saeculum. Amen.